Getuigenis over verslaving:

Persoonlijk ben ik begonnen toen ik 18 was. En toen ik twee jaar later op academie ging bedronk ik me dagelijks. Ik heb mijn diploma dan ook niet gehaald. Maar ja, je zoekt dan uitvluchten: ?Het lag me niet, ik ben in die studies gepusht, mijn lief heeft het net uitgemaakt, ik heb een andere richting gevonden.? Alles, om maar zeker niet te zeggen dat ik teveel dronk. Ik ging werken voor de kost. Ondertussen had ik ruzie met m?n ouders, mijn vriendin: die hadden ook last met mijn gedrag. Vooral als ik agressief deed, loog, heimelijk en ontwijkend deed, hun auto in de prak reed, geld begon te stelen, afspraken niet nakwam, of het één en het ander ging verpatsen. Het resultaat was dat ik mijn job kwijtraakte (door te vaak spijbelen en fouten maken), het huis werd uitgestuurd en tenslotte opgenomen. Onenigheid was troef, ik verzette me tegen de verwijten en beschuldigingen, (Je loopt weg of je begint te slaan. Tegen je moeder, of je vrouw, je kinderen,... Ik ga zelfs een stap verder: Vrouwen - en kindermishandeling, incest en verkrachting kunnen door alcohol in de hand gewerkt worden). En nog altijd dacht ik als verslaafde dat het de fout was van de anderen. Maar dat het allemaal nog niet zo erg was ( zolang ik nog drinken kon tenminste). Tot de dag dat ik niet meer kon drinken. Door de pijn. De dag dat de ontwenning je naar een ambulance doet bellen. Dat zijn de enkele keren dat ik zelf iets besloot te doen aan mijn toestand. Voorheen waren het meestal de anderen. Maar eigenlijk zei ik: ?Ik beslis nu wel, maar wat ik in feite doe is datgene wat mij het drinken belet, proberen te elimineren, zodat ik daarna terug kan drinken?. Op den duur geraakte ik in een isolement. Ik bleef thuis, of ik zocht drinkebroers. Er was nu maar één ding dat mijn leven beheerste : de fles. Ik heb door de jaren heen veel therapieën gevolgd en evenveel ontwenningsmomenten overleefd. Ik heb het AA-programma gevolgd, ik ben x-maal mijn huis en mijn job kwijtgeraakt. Heb vele liefjes gehad en...evenveel verloren. Herinner je je die clochards nog uit Parijs? Ik ben rijk geweest en maar ook straatarm geweest. Ik ben ook dakloos geweest, heb van het OCMW geleefd, ben invalide verklaard, enz.enz. Ik ben zelfs, door gerenommeerde psychologen, als een hopeloos geval verklaard geweest ! ?Als een man die verweven is met alcohol?. ( En toch schrijf ik nu hier mijn verhaal en ik denk te mogen en te kunnen zeggen, als een gezond mens.) Ik vertel jullie dat nu niet om mezelf op te hemelen, of om te zeggen hoe knap en sterk ik ben. Neen, God is het die mij eruit heeft gehaald. Mijn enige verdienste is te hebben geluisterd, Hem te hebben gevolgd, en te hebben volgehouden. Niets meer. En dat maakt dat ik mij nu blij voel, blij dat ik die goede en slechte ervaringen rond mijn verslaving heb beleefd. Diezelfde blijheid heb ik nu nog vandaag en dat niet alleen omdat ik nu gestopt ben met drinken, dat is maar bijkomstig. Maar vooral omdat ik een nieuw leven ben begonnen. Een beter leven. Dat ik de Heer heb mogen ontdekken maakt deze vreugde des te vreugdevoller en zekerder. De verslaving, mijn verslaving in dit geval, was voor mij een teken dat ik niet juist leefde. Niet alleen met de wereld, mijn vriendin, mijn familie. Maar vooral dat ik niet correct leefde met mezelf. Dat was de boodschap van mijn verslaving. Moet men nu gelovig worden om van een verslaving af te geraken? Of is het juist andersom? Moet je eerst van je verslaving af geraken om dan pas tot geloof te kunnen komen? Ik weet het niet zeker. Ik durf het in ieder geval niet zwart op wit te schrijven. Waar het op neerkomt is dat ieder mens op een gegeven moment in zijn leven vóór een keuze komt te staan. Er wordt mij dan gerepliceerd:? Ja, maar een verslaafde is juist iemand die niet kan kiezen ! ?? Dat is een gezegde dat niet volledig klopt. Ik geloof eerder dat hij moeite heeft om zijn keuze waar te maken, maar binnen in hem, in zijn hart, kiest hij wel. Verslaving hoeft niet persé tot mislukking gedoemd te zijn, het hoeft niet continu als negatief bestempeld te worden, als iets definitief en hopeloos. Het zijn allemaal mensen ! Alleen als we ze beginnen te bekijken als mensen, zullen ook zij zich terug gaan ontdekken als mens. En zullen, ook wij, ons misschien een beter mens voelen. Stelt u eens voor als we Jezus hadden afgeschreven omdat Hij lang haar en een rok droeg. Wat zouden we wel niet gemist hebben? ! Dat, beste mensen is voor mij de boodschap van verslaving. Namelijk dat het ons de mogelijkheid geeft om van ieder van ons uiteindelijk een beter mens te maken. Al wat we moeten doen is samen deze kans grijpen. Marc De Pessemier.

Meer informatie over verslaving vind je op:

Verslaving: keuze of noodlot