Terug naar GETUIGENISSEN over SEKSUEEL MISBRUIK
Naar HOOFDINDEX
TIP: DRUK DIT GETUIGENIS AF
|
We wijzen gemakkelijk met onze vingers naar hen die zich schuldig maken aan het misdrijf seksueel misbruik.
|
In het schemerdonker van de slaapzaal lag ze doodsbang te wachten. Ze kon niet slapen, ieder geluid deed haar opschrikken. Dropje werd ze genoemd, want ze had een donkere huid en zwarte krulletjes. Ze was door haar ouders in de steek gelaten omdat ze kinderverlamming had gehad waardoor ze niet goed kon lopen.
In de slaapzaal van het kinderhuis lag ze met zo'n tien andere meisjes tussen vijf en negen jaar. Maar die sliepen allemaal.
De deur ging open. Tegen de lichte achtergrond herkende ze meteen de groepsleider. Nu zou het gebeuren. Hij sloot zorgvuldig de deur achter zich en liep naar haar bedje. Hij sloeg de deken weg en kroop naast haar. Zijn grote handen grepen haar. Hij deed vieze dingen met haar waar ze zo bang voor was. Een keer wilde ze gaan schreeuwen, maar toen had hij haar onderbroekje in haar mond gestopt zodat ze bijna stikte. Dat zou ze dus nooit meer doen. Hij waarschuwde haar steeds er met niemand over te praten, want anders zou hij haar de trap af gooien en ... het zou een ongeluk lijken.
Overdag was het een keurige jeugdleider. Als er met de kinderen gewandeld werd, namen ze Dropje in de bolderwagen mee omdat ze niet goed kon lopen. Even verderop in het bos was een hoge, houten trap. Bovenaan die trap keek de leider altijd even doordringend naar Dropje. Ze sidderde.
Jaren heeft dit voorgeduurd.
Toen Dropje eens voor een behandeling in het ziekenhuis lag, werd ze weer verkracht, nu door een co-assistent, waardoor ze een angst overhield aan alles wat dokter was.
Waarom namen ze steeds haar? Omdat ze bang was en niet zou schreeuwen; omdat ze niet hard weg kon lopen en zou zwijgen. Zulke mannen voelen dat.
Na haar trieste en moeilijke kinderjaren kreeg ze ene heerlijke tijd in een fijn, warm pleeggezin, maar haar angst om erover te spreken zat er zo diep in, dat ze nooit over die verkrachtings-ervaringen sprak. Ze drong het zo ver mogelijk weg in haar onbewuste en vergat het.
Dropje groeide op tot een mooie, jonge vrouw die haar lelijke dunne benen verstopte in een modieuze lange broek. Ze leerde Jezus kennen en liefhebben. Alles was nieuw en goed. Maar toch... toen ze een lieve man trouwde, bleek ze seksueel zeer geremd te zijn. Ze kon zich niet overgeven aan haar man. Het was moeilijk en pijnlijk.
Ze was al bijna vijftig toen ze ambtshalve met de problematiek van incest werd geconfronteerd. Eerst kreeg ze vreselijke huilbuien waarvan ze de oorzaak niet begreep. Langzaam kwamen er stukjes herinneringen naar boven. Dat was een proces van maanden. Ze werd er zo verdrietig van en moest maar huilen. Ze huilde de tranen die haar vroeger verboden werden. Nog steeds kon ze er niet over praten, zelfs (vooral) niet met haar lieve man.
Ze bad er veel over maar kwam er toch niet alleen uit. Gelukkig kende ze een gelovige vrouw die namens Jezus luisteren kon. Bij haar voelde ze zich veilig. Met horten en stoten vertelde ze haar vreselijke ervaringen en angst uit haar kindertijd...
Langzaam genazen de wonden uit het verleden.
Dit getuigenis vind je ook in het boek "Weid mijn lammeren" van Else Vlug, zij richtte Stichting Chris op, een organisatie die gespecialiseerd is in kinderpastoraat. Sinds kort werkt "Chris" samen met het Centrum voor Pastorale Counseling en Focus on the Family.
Je kunt reageren bij Ben Servaas, psycholoog.
Per e-mail ben.servaas@skynet.be
Per gewone post: Kruiskenslei 68/8, 2850 Boom (België)
Terug naar GETUIGENISSEN over SEKSUEEL MISBRUIK
Naar HOOFDINDEX : http://www.hulpnet.com/misbruik