Terug naar GETUIGENISSEN over SEKSUEEL MISBRUIK

Naar HOOFDINDEX

TIP: DRUK DEZE TEKST AF
 

Ik bad elke avond dat hij zou doodgaan. Op mijn dertiende is hij dan gestorven. Dit was eigenlijk de gelukkigste dag van mijn leven...  Op een bepaald moment kon en wou ik niet meer verder met mijn leven. Ik had niemand iets te bieden dacht ik.  Je moet elke dag vechten om de dag door te komen en de volgende dag is niet anders.

Hallo,

Ik ben Sabrina 28 jaar en gehuwd. Ik heb een zoontje van 5 jaar. Mijn verhaal begint al toen ik een jaar of elf was.  Mijn ouders waren gescheiden en ik woonde bij mijn vader.  Mijn vader was alcoholist. Mijn grootouders woonden ook bij ons in.

Op zekere avond kwam mijn vader naar mijn kamer. Hij was dronken en vertelde mij dat hij mij alles zou leren over seks, dat moest zo, alle grote mensen deden dat. Ik moest met hem vrijen en hem ook oraal ‘bevredigen'. Het was gewoon walgelijk. Zo ging dit 3 jaar door.

Wanneer mijn grootmoeder boven eens kwam kijken en ik lag bij mijn vader in bed moest ik zeggen dat ik schrik had om alleen te slapen.
Door zijn alcoholisme plaste hij ook vaak in bed en dan kreeg ik altijd de schuld. Ik durfde 's avonds niet meer te gaan slapen, maar ik kon ook niet tegen iemand iets vertellen want dan zou ik in een inrichting gestopt worden omdat niemand mij toch zou geloven. Ik bad elke avond dat hij zou doodgaan, dan was ik van hem vanaf. Op mijn dertiende is hij dan gestorven, hij was toen 34. Dit was eigenlijk de gelukkigste dag van mijn leven.

Ik moest toen bij mijn moeder gaan wonen. Zij is ook alcoholiste en was hertrouwd. Ik heb een halfzus die tien jaar jonger is dan ik en doordat mijn moeder meestal tegen de middag stomdronken in bed lag moest ik de verzorging van mijn zus op mij nemen. Dit was moeilijk om te combineren met mijn schoolwerk en vrije tijd had ik ook al niet veel.

Ik denk dat ik aan mensen uit mijn omgeving weinig signalen doorgaf, doordat je zo bang bent dat het ontdekt zal worden. Er was ook niemand op school die wist dat mijn ouders dronken. Je houdt dat angstvallig verborgen. Ik zorgde er ook voor dat ik niet opviel en was altijd bij meisjes die er een beetje minder bedeeld uitzagen. Zo was ik ook zeker dat ze mij nooit thuis zouden uitnodigen of zo. Als er over thuis gesproken werd deed ik alsof het bij ons gezellig en tof was.

Bij ons op school werden er geen huisbezoeken afgelegd en als wij op medisch onderzoek gingen, werd dat allemaal zo snel afgehandeld dat er zelfs niet gevraagd werd of er problemen waren laat staan dat erover thuis gesproken werd.

Als er mij vroeger (en nu nog) een vraag gesteld werd, wist ik wel wat te antwoorden maar ik kon mij niet uitdrukken. Ik klapte volledig toe.
Als er al eens een discussie was in de les en dat ging over bv. oorlog of zo dan durfde ik wel eens zeggen dat er nog ergere dingen bestonden.

Af en toe vroeg ik ook aan de leerkracht wel eens "Wat lopen wij hier eigenlijk te doen?" en die lachte dan eens. Onbewust seint men toch signalen uit maar vroeger werd dat toch niet zo serieus genomen. Ik hoop dat het nu met de actualiteit van de afgelopen jaren (Dutroux) wel
veranderd. Het mooiste bewijs is eigenlijk dat niemand van de leerkrachten zelfs maar wist dat mijn vader dronk terwijl hij toch naar oudercontacten ging. Men ruikt en ziet dat toch? Men heeft mij nooit gevraagd of er drankproblemen waren. Zelfs toen mijn vader gestorven was, ging ik na de begrafenis terug naar school en de leerkrachten betuigden mij innige deelneming. Andere kinderen zouden beginnen wenen, maar ik zei gewoon uit beleefdheid "Dank U".

Toen ik een jaar of vijftien was begon ik heel opstandig te worden thuis en ook op school. Hoe stiller en teruggetrokken ik vroeger was des te luider en opvallender werd ik toen. Op school moeten ze die verandering toch gemerkt hebben ?

Ik begon ook uit te gaan en  wanneer een jongen mij wou versieren was dat voor hem heel gemakkelijk. Eigenlijk was ik een gemakkelijke prooi.  Ik heb tientallen vriendjes gehad. Dit kwam eigenlijk omdat ik ook eens in de belangstelling wilde staan en ik was fier dat de jongens mij uitkozen. Ik heb thuis nooit veel aandacht gekregen en ineens waren er jongens geïnteresseerd in mij.
Ik vond het heel normaal dat ze met mij naar bed wilde gaan. Ik wist niet beter. Maar ik heb er nooit van genoten. Meestal was ik dronken. Ik dronk alleen zaterdagavond, dan kon ik mij eens uitleven om er de rest van de week tegenaan te kunnen. Zonder te drinken kon ik mij niet amuseren want dan sleurde ik mijn "zware baksteen" mee.
Later toen ik mijn man leerde kennen is dat stilletjes aan veranderd. (Nu hebben wij een fijn seksleven)

Toen mijn zus 10 jaar werd is mijn moeder terug gescheiden en ben ik bij mijn grootouders gaan wonen en mijn zus bij haar tante en nonkel. Mijn moeder kon de verzorging voor ons niet aan.

Wat later ben ik op 21 jarige leeftijd getrouwd.  Enkele weken nadien kwam  mijn zus op bezoek en ze begon te wenen. Zij was toen twaalf jaar. Zij wou niet terug naar haar nonkel en tante. Met horten en storten vertelde zij hoe haar nonkel haar seksueel misbruikte.
Ik viel in een put want ik dacht dat ze dat met mij mochten doen maar niet met mijn zusje.

Ik ben toen met haar naar de dokter geweest waar het misbruik werd vastgesteld. Met deze bewijzen ben ik naar de politie gestapt en mocht ik mijn zus bij mij thuis houden. Elke week bracht ik haar naar de hulpverlening. Het ergste was dat ik hetzelfde had meegemaakt maar het niet durfde te vertellen.

Na een paar maanden is mijn zus naar een instelling gegaan waar zij veel psychologische bijstand kreeg en waar ze gewoon terug normaal naar school kon gaan.

Ik begon steeds meer en meer van mijn eigen jeugd terug te zien in mijn dromen, maar durfde het zelfs niet aan mijn man vertellen uit vrees dat hij kwaad zou zijn.

Op een dag kon ik niet meer zwijgen, het was precies of alles binnenin ‘vol' was en dat het eruit moest. De eerste aan wie ik het vertelde was mijn man. Hij was heel lief en hij spoorde mij aan om erover te praten.
Maar ik zat in zo een diepe put dat ik veel medicijnen slikte. Op een bepaald moment kon en wou ik niet meer verder met mijn leven. Ik had niemand iets te bieden dacht ik.

Tegelijkertijd kregen wij op het werk een nieuwe baas. Hij was gewoon het tegenovergestelde van mijn vader. Als hij in de buurt was voelde ik mij veilig.  Op een dag ben ik zijn kantoor binnengegaan en heb alles verteld.

Hij luisterde en ik had het gevoel dat ik serieus genomen werd. Hij raadde me aan hulp te zoeken. Dat heb ik dan ook gedaan.

Momenteel ben ik nog altijd in behandeling bij een psychologe en ik voel me daar goed bij.

Beetje bij beetje begin ik alles te verwerken, maar de weg is nog lang.
Eigenlijk moet men de juiste persoon tegenkomen om je ogen te openen en als die persoon luistert en begrip toont ben je al aardig op weg.

Mijn baas en mijn psychologe zijn eigenlijk mijn ouders geworden. Dat zijn de enige aan wie ik echt alles kan vertellen.

Maar mijn probleem is dat ik dikwijls iets wil gaan vertellen aan mijn baas maar dat ik niet durf.  Eigenlijk heeft hij al te veel gedaan voor mij.
Ik durf echt zeggen dat ik het zonder hem niet gered had. Het enige waar ik bang voor ben is dat ik deze twee mensen ook nog zou verliezen want dan zou mijn wereld terug instorten.

Eigenlijk kan ik bijna een boek schrijven over mijn leven.
Je moet elke dag vechten om de dag door te komen en de volgende dag is niet anders.
 
 

teller :

I