Reageren? Naar HOOFDINDEX TIP: DRUK DEZE TEKST AF
|
Bij incest worden de grenzen van een kind zwaar overtreden. Op de plaats waar een kind veiligheid en geborgenheid moet krijgen, wordt het in zijn/haar diepste wezen bedrogen en beschadigd.
U kunt ook reageren. |
Het seksueel misbruik heeft plaats gevonden tussen mijn 12de en 17de jaar. In deze periode ben ik regelmatig door mijn "vader" misbruikt. Het is geleidelijk aan begonnen en heeft zich verder uitgebreid. Zo ver dat hij gemeenschap met mij had en voor het zingen de kerk uit ging, zoals ze dit ook wel noemen. Er zijn best momenten geweest dat ik bang was om zwanger te zijn van hem. Gelukkig is dit nooit gebeurd.
Het huis waar ik in woonde was groot en had een heleboel kamers. Veilig was ik nergens. Vooral als mijn moeder er niet was en mijn zusje en broertje in bed lagen. Dit is ook niet helemaal waar. Wanneer mijn moeder op bed lag met migraine, dan was ik ook niet veilig. Mijn vader wist mij dan ook wel te vinden, zelfs als ik onder de douche stond. Het gebeurde meestal s'avonds en dan meestal in de keuken er brandde dan altijd een felle lamp boven de tafel. Dit deed zeer aan mijn ogen.
Mijn moeder heeft mijn vader een keer betrapt, het enige wat ik daar nog van weet is dat ze flinke ruzie hebben gehad. Daarna hebben ze het er nooit meer over gehad, zelfs mij heeft ze er nooit naar gevraagd. Ze is ook niet meer voor mij opgekomen.
Mijn vader dronk ook heel veel. Vaak kwam hij bij de buurman vandaan en daar kon hij zoveel drinken als hij wilde. Dit was vaak jenever of cognac. Als ik nu nog de geur van alcohol ruik kan ik wel over mijn nek gaan. De rillingen lopen me dan over mijn lijf. Nadat mijn vader "zijn ding gedaan had" voelde ik mij vies, ontzettend vies. Douchen durfde ik dan ook niet meer. Ik ging naar bed en krop dan helemaal onder de dekens waar ik mij helemaal oprolde.
Dit huis is dan voor mij ook een huis vol met nachtmerrie's en pijn geworden. Ik wil hier ook nooit en dan ook nooit meer naar terug. Ik huiver bij het idee alleen al. Terwijl dit eigenlijk een huis had moeten zijn met warmte, liefde en veiligheid en vol van fijne jeugdherinneringen.
Op mijn 18de ben ik voor een jaar naar Groningen gegaan. Ik heb daar bij christen mensen in huis gewoond. Daar was warmte, liefde en veiligheid. Ik hoorde er bij alsof ik hun eigen kind was. In dit jaar heb ik een heleboel geleerd, waar ik nu nog veel aan heb. Deze mensen hebben mij heel goed opgevangen.
In de weekenden ging ik naar huis. Op vrijdagavond ging ik naar de jeugdclub en daarvoor was er catechisatie. Het was een samen-op-weg-gemeente, met een vrouwelijke predikant. Zij merkte aan mij dat er iets niet in orde was, hoe en wat weet ik niet. Dit is ook nog net een paar maanden voor ik naar Groningen ging.
Op een geven moment ben ik naar haar toe gegaan. Ze luisterde en heeft mij een heel eind op weg geholpen. Een ding is mij nog heel goed bijgebleven. Op een keer zei ze: "Op de momenten dat je vader aan je zit/zat op wat voor manier dan ook, Jezus is bij je. Hij voelt de pijn die jij hebt op dat moment." Als ik nu nog de pijn van toen herbeleef dan weet ik dat Jezus bij mij is en hetzelfde voelt. Dit ervaar ik vaak niet op het moment zelf, maar vaak later. Maar Hij is er.
In de winter dat ik 19 werd, heb ik belijdenis-catechisatie gedaan. Na afloop bleef ik vaak langer dan nodig was. Bij haar kon ik terecht. Ze bad met mij en nam de tijd. Dit waren een fijne momenten.
Het werd er thuis niet beter op (ik woonde weer thuis). Ik probeerde op allerlei manieren het huis uit te gaan, maar dit mocht niet lukken. Van mijn moeder mocht ik heel erg weinig en deed ook niets goed.
De vrouwelijke predikant heeft ervoor gezorgd dat ik in de zomer drie weken niet thuis was. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik in een evangelisch buitenhuis vrijwilligerswerk kon doen. Hier heb ik een fijne tijd gehad. Ik heb er nog fijne herinneringen aan.
Tijdens deze periode heb ik mijn huidige man leren kennen. Ik was verliefd en wist niet goed hoe daar mee om te gaan. Langzamerhand heb ik dit geleerd en hij heeft mij daar ook de tijd voor gegeven en dat doet hij nog steeds. Gewoon knuffelen een stuk geborgenheid waren erg belangrijk voor mij.
Hij kwam ook bij ons thuis en vroeg zich af hoe ik het eruit hield. Als het even kon ging ik naar hem toe, dit was soms een hele strijd, maar ik bleef volhouden en ik ben blij dat ik dat toen gedaan heb. Mijn ouders vonden deze relatie maar niks en
stonden er ook niet achter. Als hij weer weg was, dan was het oorlog thuis.
Op een gegeven moment heeft hij mij een sleutel gegeven, met de mededeling, als je het niet meer uithoudt, kom je maar en dan kijken we wel verder.
Inmiddels was ik 20 jaar. In die winter is er een hoop gebeurd. Ik kwam er achter dat hij mijn zusje ook had misbruikt en daar nog mee bezig was. Dit was de druppel die de emmer deed overlopen.
Samen met mijn zusje heb ik aangifte gedaan. Dit is nu 12 jaar geleden. Ik vond dit doodeng. Ook omdat ik niet wist wat daarna allemaal zou volgen. Dit was de enige manier om alles te laten stoppen.
Op de dag dat hij zou worden opgepakt zijn wij naar Groningen gegaan, waar ik een jaar gewoond had.
Nadat mij moeder op de hoogte was gesteld kon ze kiezen of mijn vader weer naar huis mocht en dat mocht. Zij heeft ons toen gebeld en gevraagd of wij zo gauw mogelijk naar huis wilden komen en verder gaan waar we gebleven waren. Ik heb haar gezegd dat dit niet ging en dat ze dit ook niet van ons zou kunnen verlangen. Zij vond het tegendeel. Haar houding bleef dezelfde als daarvoor. Je zou toch verwachten dat een moeder voor haar kind kiest. Eigenlijk in de periode erna heeft mijn moeder meer voor mijn vader klaar gestaan dan voor ons. Dit noemen ze moederliefde. Ik voelde mij door mijn moeder in de steek gelaten en dat voel ik nog steeds zo.
Mijn zusje is naar goede vrienden van ons gegaan en ik heb eigenlijk ook nooit echt meer iets van haar gehoord, dit vind ik erg jammer maar zij wil zelf niet. Als ze wil komen is ze welkom, de deur staat voor haar open.
Ik ben toen naar mijn huidige man gegaan. Al mijn spullen lagen nog bij mijn ouders. Die ben ik een paar weken later gaan halen. Hij heeft mij nooit meer alleen naar mijn ouders laten gaan.
Op een dag kwam ik mijn vader tegen. Hij vroeg of ik wilde proberen om weer een normaal gezin te worden (weet even niet hoe anders op te schrijven) en of ik hem wilde vergeven. Ik heb toen tegen hem gezegd "Ik wil het proberen, maar als het niet lukt op wat voor manier dan ook, dan stop ik er mee." Dit was oké.
In het begin zag ik dat hij er echt spijt van had. Ik heb toen besloten om mijn aanklacht terug te trekken, mijn zusje heeft dit niet gedaan. Ik heb toen tegen mijzelf gezegd. God wijst zijn kind ook niet de deur als hij/zij het opnieuw wil proberen. Bij HEM krijgen we toch ook weer iedere keer een nieuwe kans. Hoe groot die fout ook is geweest. Wie ben ik dan om mijn vader die kans niet te geven.
De vijf jaar die daar op volgenden waren zwaar. Ik en mijn man hebben ons voor de volle 100% ingezet en gedaan wat we konden. In deze periode hebben wij twee lieve meisjes gekregen. Zij zorgden ervoor dat ik verder kon en dat ik een doel in mijn leven heb.
Zelf werd ik steeds zieker en zieker. Ik was erg moe en mijn lichaam deed pijn, slikte medicijnen tegen de pijn. Er kwam bijna niets meer uit mij. Als mijn man naar de kerk/gemeente ging, ging ik niet mee omdat ik dit niet meer kon opbrengen. Het was te veel. Men had daar weinig begrip voor en liet mij aan mijn lot over. Niemand die is even langs kwam of mij opbelde om te vragen hoe het met mij ging. Alleen heel goede vrienden. Ik heb toen wel eens gedacht "had ik maar twee gebroken benen dan kunnen ze zien dat je wat hebt" en zo gauw het tussen je oren zit is het besmettelijk of zo. Gelukkig wist ik beter. Je kan dit niet aan de buitenkant zien, dit zit binnen in je. De pijn, je verdriet enz. Je kan er geen gips om heen doen. Ging dit maar zo gemakkelijk.
God heeft mij in die periode heel veel moeten leren en duidelijk moeten maken. Ik mag bij Hem zijn met al mijn pijn en verdriet en heerlijk in zijn armen liggen waar ik veilig en geborgen ben. waar liefde is. Hij heeft mij lief als een ECHTE VADER die weet hoe Hij met zijn kinderen om moet gaan.
Mijn ouders namen mij niet serieus. De oorzaak werd in mijn zwangerschappen en keizersneden gezien en de rest werd onder de tafel geschoven.
Ik ging aan mezelf twijfelen. Ik ben toen naar mijn huisarts gegaan en heb hem gevraagd waar het nu van kwam. Van het ene of het andere. (Ik heb heel goed contact met mijn huisarts). Hij keek mij aan met een blik die genoeg zei. Ik heb er toen ook niet meer aan getwijfeld.
Ondertussen werd ik als maar zieker en iedereen riep maar dat mijn ouders goed bezig waren in de kerk waar zij kwamen.
Ik was al een jaar niet meer naar mijn ouders geweest, zij kwamen nog wel bij ons. Mijn moeder is voor het laatst bij ons geweest toen de jongste een jaar werd. Mijn moeder kon zich ook altijd overal heel goed mee bemoeien en dacht alles beter te weten.
Na ieder bezoek van hen was ik er ziek van. De laatste keer ben ik zo ziek van geworden, dat de huisarts nog bij mij is geweest. Hij zei dat ik mijn ouders een poosje met rust moet laten. jij bent dan 80% van je lichamelijke klachten kwijt. Dit was het duwtje in de rug dat ik nodig had. In het begin heb ik wel eens gedacht, die is gek, maar nu weet ik beter, hij heeft gelijk.
s' Middags heb ik de telefoon gepakt en mijn moeder gebeld en gezegd dat ik voorlopig geen contact meer wilde en dat ik zelf eerst beter wilde worden en dat ik dan wel verder zal kijken wat ik wil.Vanaf dat moment was ik aan de beurt en niet hun. Voor het eerst in mijn leven ben ik voor mezelf op gekomen, heb ik voor mezelf en mijn gezin gekozen. Ik heb toen zitten huilen, buiten aan de achterdeur waar de zon op mij scheen en ik de warmte van de prille lente zon voelde.
Nu kan ik verder gaan en beter worden. God was en is dichtbij, hij was er voor mij en gaf mij de mogelijkheden om los te komen. Dit was en is niet altijd even gemakkelijk. Mijn gevoelens waren af en toe erg tegenstrijdig. Maar het was beter om geen contact met ze te hebben. Ik moest mij leren beschermen tegen mijn ouders en kwam ik regelmatig dingen tegen die niet leuk waren, maar nodig. Ze lieten mij niet met rust, dus ik nam een ander telefoonnummer. Zo konden ze me niet meer bereiken.
Mijn moeder was slim, die belde maar mijn huisarts. Hij heeft geprobeerd om het haar uit te leggen, maar daar wilde ze niet aan. Ze wilde ook niet dat ik dit wist, maar mijn huisarts heeft mij wel vertelt dat zij gebeld had. Dit wilde zij niet. Nu kwam zij zichzelf tegen maar dat geeft niet.
In de zomer is mijn vader met een vriend langs geweest. Ik wist niet wat ik moest, had het gevoel of de wereld, mijn wereld instortte. Mijn vader heb ik niet binnen gelaten die vriend wel. Ik heb hem uitgelegd hoe en waarom. Hij vond dat ik gelijk had en zal dit aan mijn ouders door geven.
Ik dacht nu is het over, voorbij, maar nee hoor. Mijn moeder begon me briefjes te schrijven. Ik heb haar terug geschreven dat ik met rust wilde gelaten worden en ook geen briefjes wilde van haar. Dit mocht ook niet baten. Ik wist het niet meer, echt niet meer.
Ik heb God toen om hulp gevraagd. Ik vroeg aan Hem wat ik moest doen. Ik wist het echt niet. Ik heb toen contact gezocht met een advocaat. Nadat ik de situatie had uitgelegd, zei hij dat dit vaker voor kwam. Hij heeft er voor gezorgd dat ze contactverbod kregen.
Er zijn mensen (ook christenen) die zeiden dat ik dit niet kon doen. Ik zei dan: "Als God wil dat ik dit zo doe dan komt het er en zo niet, dan zal Hij wel met een andere oplossing komen. Het contactverbod kwam er en er was rust, rust in mijn gezin na ruim 5 jaar.
Langzaamaan begon ik bij te komen en er was 1 jaar voorbij. Ik gebruikte haast geen medicijnen meer tegen de pijn. Heel langzaam aan begon mijn leven vorm te krijgen leerde ik mijzelf kennen, wie ik ben en wat ik kan. Er ging een wereld voor mij open. Ik zat midden in een verwerkings- en rouwproces. Loskomen van mijn ouder is niet makkelijk en ik zie het als een rouwproces.
Ongeveer anderhalf jaar later was ik zwanger van ons derde kindje. Dit gaf ons heel veel vreugde. God liet de zon schijnen in ons huis. Ons derde kindje werd in de zomer van 1995 geboren. Het was feest, wij waren en zijn zo blij met haar. Met zijn vieren hebben we er naar uitgekeken en nu wordt ze al bijna vier.
Rond de kerst 1995 belde mijn broertje, hij belde af en toe. Ik heb even met hem gepraat en kreeg gelijk mijn vader te spreken, dat moest zei hij. Wat hij me zei kwam hier op neer: alles wat er gebeurd was heb je zelf gewild. Toen heb ik tegen hem gezegd dat dit niet waar was en de telefoon neergelegd.
Op dat moment had ik het gevoel of ik weer bij af was, alles voor niets. Ik wist er geen raad mee. Ik was niet kwaad of boos maar heel erg teleurgesteld. Was dan alles voor niets geweest? Hoe kon ik hem nu nog duidelijk maken dat dit niet zo is?
Ik heb weken lopen denken en bidden, raad gevraagd. Ik heb toen die advocaat terug gebeld en hem gevraagd of er nog en mogelijkheid was om hem te laten zien dat wat hij gedaan heeft niet goed is. Ik zei: hij hoeft niet de gevangenis in, dat vond ik erg ver gaan. Hij zei: dat we wel een schadevergoeding/smartegeld konden gaan eisen. Het zat niet mee. Alle processtukken waren weg. Deze zijn bijna en half jaar later weer boven tafel gekomen en konden we verder gaan.
Om mij heen vond men het belachelijk. Ik zei dan: Als God wil dat het op deze manier zal gebeuren, gaat het zo en wil Hij het op een andere manier dan zal Hij ook wel een andere deur voor mij openen. Sommige mensen vonden dat ik te ver ging, "ik kon dat niet maken".
Ja wat hij heeft gedaan. dat kon wel, was dat dan wel goed???
Mijn ouders vonden zelfs tijdens het proces nog dat ik zelf alles heb gewild.
Er zijn momenten geweest dat ik dacht ik stop hiermee. Ik wilde verder los komen van mijn ouders een nieuw leven beginnen. Mijn meisjesachternaam was van mijn vader. Deze kon ik niet meer verdragen. Ik heb aan de koningin gevraagd of ik een andere naam mocht hebben. Dit vond men ook raar en dat kon ik toch niet maken. Als God het goed vindt zal het gebeuren en zo niet zal ik dit moeten proberen te accepteren. ik wilde en moest helemaal los komen mijn ouders. Biologisch gezien blijven ze mijn ouders, maar daar is ook alles mee gezegd.
Het proces heb ik gewonnen en een nieuwe achternaam heb ik ook. Het is nu een jaar geleden dat alles is afgerond.
Hoe het nu is ? Ik ben VRIJ, ik kan zijn wie ik ben samen met God. Zonder Hem kan ik niet leven. Er blijven best nog wel momenten over die niet gemakkelijk zijn. Het kan weken goed gaan en dan is het weer even mis. Maar dan kom ik daar weer sterker uit. Deze momenten zijn onvoorspelbaar en dat maakt het soms wel moeilijk want het komt nooit gelegen.
Maar met de hulp en liefde van God, goede vrienden, zij die mij begeleidden en niet te vergeten mijn ontzettend lieve en geduldige man en onze drie meiden.
Ik kan zijn wie ik ben en genieten van het leven, ook van de hele kleine dingen, zoals een bloempje dat bloeit. Ik kon dit voor die tijd niet meer.
Ik heb weer wat zelfvertrouwen opgebouwd en het leven heeft weer zin. Ook weet ik dat ik niet de makkelijkstse weg heb gekozen om los te komen van hen, maar het is het waard geweest, ook al ben ik alles kwijt ook mijn broertje en mijn zusje. Soms moet je keuzes maken om te kunnen overleven.
Hier vind je een gedicht dat veel voor mij betekent: Mijn wereld is jouw wereld.
© Copyright Hulpnet.com 2000
Reageren?
