Terug naar GETUIGENISSEN over SEKSUEEL MISBRUIK
Naar HOOFDINDEX
TIP: DRUK DIT GETUIGENIS AF
"Hij misbruikte mij op school"
| "Van mijn 8e tot mijn 12e jaar heeft mijn leraar mij seksueel misbruikt. Op school. Eerst af en toe, later elke dag. Het was verschrikkelijk, maar ik durfde het aan niemand vertellen. Ik had een verschrikkelijk geheim. Hele avonden heb ik liggen huilen. In de afgelopen jaren heb ik drie keer geprobeerd zelfmoord te plegen. Achteraf zeg ik dat God mij beschermd heeft. Pas vorig jaar, toen ik 17 was, heb ik het verteld." |
"Hij misbruikte mij op school". Dit zegt Peter-Paul. Hij vertelt: "Het begon ermee dat de leraar aan me begon te zitten. Later moest ik vaak met hem mee naar het handenarbeidlokaal, op de zolder van de school. Daar misbruikte hij me seksueel. In het begin had ik niet door wat hij deed. Later durfde ik er niet meer over te praten. Ik voelde me schuldig. Was het mijn schuld dat dit gebeurde?
"Vind je het ook zo lekker?", vroeg hij als hij bezig was. Ik zei niets en sloot mijn ogen. Het was verschrikkelijk. Hij deed het ook in de kleedkamer van het gymlokaal. Als de anderen aan het gymmen waren, moest ik even met hem meekomen. Ik durfde niet te weigeren. Mijn ouders hadden mij geleerd respect te hebben voor ouderen en gehoorzaam te zijn.
Ik kwam vaak met koorts thuis en wilde niet meer naar school. Mijn ouders vroegen altijd of er iets was gebeurd, maar ik hield mijn mond dicht. Ik had weinig vrienden, want ik was doodsbang dat anderen zouden merken wat er aan de hand was.
Toen ik in de hoogste groep zat, had ik die leraar niet meer. Maar in de pauzes, ging het 'gewoon' door. Ik moest met hem mee naar boven. De andere leerlingen zagen mij als het lievelingetje van de meester"
Huilen en bidden
"Van mijn 12e tot mijn 17e zweeg ik over mijn geheim. Hele avonden heb ik liggen huilen. Ik heb drie keer geprobeerd zelfmoord te plegen om van die verschrikkelijke herinneringen af te zijn. Ik begreep niet waarom het mij was overkomen. Hoe kon God dit hebben toegelaten?
De bom barstte toen mijn ouders een avond weg waren geweest. Ik had ruzie met de buren gehad. Toen ze terugkwamen, heb ik het verteld. Hun wereld stortte in. We hebben allemaal zitten huilen en een aantal keren hebben we met elkaar gebeden. Die avond viel er een geweldige last van mij af. De volgende dag zijn we naar de huisarts geweest en is de politie ingelicht. Toen dit op de school bekend werd, is die leraar onmiddellijk geschorst. Toen pas kwamen er meer verhalen los van ontucht door diezelfde leraar, die bekend stond als de ideale leraar.
Als je jong bent, is het nooit jouw schuld"
Ik wil hem nog een keer zien: als hij veroordeeld wordt. Ik vind dat hij achter slot en grendel moet, omdat elk kind - zolang hij vrij is - een mogelijk nieuw slachtoffer van hem is. De dader zou ik alleen kunnen vergeven als hij z'n excuses aan komt bieden en zichzelf aangeeft bij de politie."
"Het was niet makkelijk om anderen te vertellen over wat er was gebeurd. Sommigen reageerden met een 'Nou, en...'. Anderen zeiden het erg rot voor mij te vinden en wilden mij helpen. Er zijn ook mensen die doen alsof ik nu een enge ziekte heb en bij mij uit de buurt blijven.
Het begint wel iets beter met me te gaan. Ik loop bij een hulpverlener. Af en toe overvallen de schuldgevoelens me nog. Hij heeft me wel kapot gemaakt. Je hele leven wordt door zo'n dader gesloopt en dat heeft een geweldige doorwerking voor je toekomst. Het houdt me nog dagelijks bezig. In m'n dromen gebeurt het telkens opnieuw. Ik geloof in God en dat geeft me veel steun."
Openheid
We laten Marrie van der Feen het verhaal van Peter-Paul lezen. Ze is zelf incest-slachtoffer en verleent nu hulp aan slachtoffers. Ze heeft de stichting Petra (Nederland: tel. 0118-629046) opgericht voor psycho-sociale en pastorale hulp aan vrouwen op het gebied van traumaverwerking na (seksueel) geweld en/of verwaarlozing. Vier keer per jaar wordt het gelijknamige blad Petra uitgegeven.
Marrie noemt ontucht duivels. Ze reageert op de brief van Peter-Paul: "Die vraag over waarom God het heeft toegelaten, is een vraag die veel slachtoffers stellen. Het werd inderdaad toegelaten. Vaders kunnen hun kinderen pakken, onderwijzers hun leerlingen. Dat is het drama van de menselijke vrijheid. Deze man wist dat het kwaad was. En laat ik duidelijk stellen dat God het vreselijk vindt.
Het kwaad van incest en ontucht is verschrikkelijk. Deze jongen wilde zelfmoord plegen. Hij voelde zich zo vernederd, verkracht. Hij bad om bescherming, maar het seksuele misbruik ging door. Hij voelde zich schuldig."
Ze benadrukt dat het belangrijk is dat we onze kinderen weerbaar maken tegen seksueel misbruik. "Kinderen moeten leren dat ze gehoorzaam moeten zijn, maar niet als iemand dingen met hen wil doen die niet kloppen. Ik ben ervan overtuigd dat wanneer een leraar ontucht met een van onze kinderen had willen plegen, dat hem dat niet gelukt zou zijn. Ze durfden nee te zeggen, weerstand te bieden. Ik luisterde altijd naar hun verhalen. Kinderen die altijd doen wat de leraar zegt, zijn veel kwetsbaarder.
Ze zijn daardoor een gemakkelijke prooi voor een dader. Daders zeggen vaak iets als 'Jij vindt het toch ook lekker' of 'Het is ons geheimpje'. Vergeet niet dat een kind al seksuele gevoelens kan hebben. En ondertussen voelt het kind zich angstig, schuldig en medeplichtig. Dan moet er veel vertrouwen en openheid tussen ouders en kinderen zijn om het zwijgen te doorbreken en de angst en schaamte te overwinnen."
Marrie van der Feen pleit ervoor om opener over seksualiteit te zijn. "Je mag je kinderen best vertellen dat seks fijn is, maar vertel er dan wel bij dat het binnen het huwelijk thuishoort. Geef ook duidelijk aan dat er grenzen zijn."
Signalen
Vaak is het moeilijk om erachter te komen dat een kind seksueel misbruikt wordt. Er zijn echter signalen die erop kunnen wijzen dat er toch wat aan de hand is. Marrie van der Feen noemt er enkele:
Dergelijke signalen kunnen wijzen op incest of ontucht. Als je vermoedt dat er sprake is van incest of ontucht, kun je gerust aan je kind vragen of er iemand is die dingen doet die hij of zij niet leuk vindt."
Mevrouw Van der Feen doet een dringende oproep aan slachtoffers. "Praat erover met iemand die je vertrouwt. je hebt vaak anderen nodig om het misbruik te stoppen. Misschien ben je bang dat je de schuld krijgt, maar als je jong bent, is het nooit jouw schuld. Als er iemand aan jou komt, dan is hij of zij degene die verkeerd bezig is. God wil je redden. Als de dader zegt dat je niet mag praten, hoef je niet naar hem te luisteren."
"Er is herstel mogelijk voor slachtoffers," benadrukt Marrie Van der Feen. "Daar ben ik het levende bewijs van. Maar vaak is het een lange weg en blijven er littekens.
Een moeilijk probleem is vaak de vergeving. We proberen slachtoffers zover te krijgen dat ze hun haatgevoelens naar de dader toe loslaten en die bij God kunnen laten. Je kunt een slachtoffer niet dwingen om de dader te vergeven, maar als een dader zijn excuses aanbiedt en zich aangeeft bij de politie, heb je een basis voor vergeving. Dan bewijst hij dat hij het meent. Zeker als iemand gelooft en vertrouwt dat God een goede Vader is, is er herstel mogelijk."
Dirk van Genderen (uit "Visie" van de EO)