Een man stelt door buitenhuwelijkse avontuurtjes zijn vrouw bloot aan seksueel overdraagbare ziektes, misschien zelfs AIDS. Hoe komt die vrouw dat te boven? Hoe overleeft een moeder haar verscheurde hart als ze ontdekt dat haar man hun dochtertje van vijf in de rosse buurt in de vrachtwagen opsloot zodat hij zijn ding kon doen met een andere vrouw? Hoe komt een vrouw af van de schaamte die als een deken op haar ligt nadat haar man een andere man of vrouw in haar huwelijksbed toeliet?
In de hof van Getsemané, op een donkere nacht van verraad en geweld, wachtte Jezus op de verrader die Hem ging overleveren aan de inquisitie. Hij maakte geen geheim van zijn nood. Hij probeerde zich niet te verstoppen voor de terreur, Hij ontkende de pijn niet.
Hij zei tegen zijn discipelen, "Ik verga van verdriet, het maakt Me bijna kapot. Ik heb mijn vrienden nodig. Kom en waak met mij."
Diep in de war ging Hij van hen weg en ging met zijn gezicht ter aarde liggen. Hij drukte zijn gezicht in die aarde waaruit hij eens de wezens schiep waarvoor hij ging sterven. Hij riep het uit "VADER, kunt U niet met een andere oplossing komen? Ik wil dit niet doen."
Hij trok zich recht en ging terug naar zijn vrienden om troost, maar Petrus, Jacobus en Johannes lagen te slapen.
"Word wakker", zei Hij en schudde wat aan Petrus, "Ik heb jullie nodig vannacht. Het is nodig dat jullie bidden want er komt een moeilijk tijd."
Slaperige ogen keken naar Hem. Er was geen troost.
Overmand door verdriet, slenterde Jezus weg en bad opnieuw. Jezus zei het opnieuw en opnieuw "Papa, U kunt toch iets doen ! Laat deze beker aan Mij voorbij gaan. Laat Mij er niet van drinken. Maar als dat Uw wil is, zal Ik het doen."
Hij ging terug en vond zijn vrienden weer in slaap.
"Waarom slapen jullie?" riep Hij.
"We weten niet wat we moeten zeggen, Jezus," mompelden de drie vrienden, terwijl ze Hem met slaperige ogen aankeken. "We zullen harder proberen wakker te blijven."
Een derde keer ging Jezus wat verderop bidden.
"Ik wil dit niet doen, Papa. Ik wil dit echt niet doen. Maar, niet wat Ik wil, maar wat U wil geschiede."
Hij was dodelijk angstig, Zijn smart was zo groot dat zijn zweet als bloeddruppels van Hem stroomden. Terwijl zijn vrienden sliepen, kwamen engelen Hem verzorgen. (zie Matt. 26:38-46; Marc. 14:32-42 en Luc. 22:39-46).
Jezus is ons model voor vergeving. Hij vergaf perfect, Hij vergaf op de manier waarop de Vader vergeeft. Tenslotte zijn Jezus en Zijn Vader één. Jezus is God die van de hemel naar de aarde kwam om in menselijke gedaante ons te tonen hoe we hebben te leven.
Wat kan een vrouw, van wie het hart en gezin verbroken werd door bijvoorbeeld overspel, leren over vergeving uit wat in Getsemané gebeurde?
Jezus startte met te zeggen "Ik wil het niet". Overspel is verraad. Misbruik is rampzalig. Zien hoe je kind verzwakt en sterft verwoest je. Als je denkt dat je zulke aanslagen gemakkelijk kunt vergeven, maak je een jammerlijke vergissing. Dus, "Ik kan het niet", is een goed vertrekpunt.
De wurgende strijd die Jezus doormaakte die nacht was nog maar het startpunt voor vergeving. Hij had onze vergeving nog niet gekocht. Hij had enkel uitgemaakt dat hij de prijs ervoor wilde betalen. Het kost een ernstige inwendige strijd en bloedzweet, alleen al om ertoe te komen dat je de mogelijkheid je man te vergeven wil overwegen na alle pijn die hij in je huis bracht door pornografie. Het besluit om te vergeven is slechts het begin van een proces. Het is slechts je afspraak om te gaan onderzoeken wat dit hele verraad je gekost heeft.
Om onze vergeving compleet te maken, moest Jezus het lijden van het kruis nog door, en dan had Hij nog drie dagen in de hel door te maken. Vergeving is hard. Het is het pijnlijk lijden van lichaam, ziel en geest. De mogelijkheid van vergeving overwegen is haast ondraaglijk, maar het echte lijden start pas wanneer je begint te voelen wat deze gruwel je gekost heeft. Dat is wanneer je valse beschuldigingen begint te voelen die je leven verbrandden, wanneer je de wrede spijkers van verraad voelt in je kracht die erin geslagen werden door herhaaldelijk bedrog, wanneer je je hart voelt verscheuren in een miljoen stukken van kapotgemaakte dromen.
Sommige mensen raken hierdoor in de war. Ze denken dat de pijn zou moeten eindigen op het moment dat je toestemt om te vergeven. Vergeving is niet een goedkope toga die we aandoen als een geestelijk kleed. Vergeving kost, vergeving kost veel. Het kostte Jezus alles wat Hij had; en als jij ervoor zou kiezen je man te vergeven, zal het je ook alles kosten wat je hebt.
Vergeving betekent eenzaamheid. Hoewel Jezus Zijn vrienden steun vroeg, begrepen zij niet echt waar Hij doorging. Dus niemand was in staat hem echt te vertroosten. Hij streed alleen, met zijn gezicht op de grond, voor Zijn Vader. Die strijd moeten we door als we vergever willen worden. Niemand begrijpt echt de diepte van onze pijn. Niet onze beste vriend(in), niet onze voorganger, niet onze moeder en zeker niet degene die ons kwetste. We voelen ons eenzaam, afgesneden van de vertroosting waar we zo wanhopig naar verlangen.
Wat een vertroosting is het te weten dat we een hemelse Vader hebben die in staat is ons te begrijpen en mee te leven met onze zwakte en machteloosheid. Hij bracht immers zelf tijd door met zijn gezicht op de aarde, eenzaam in de strijd waarin hij koos ons te vergeven. Hierdoor kunnen we zonder vrees en met vertrouwen en krachtdadig naar de troon van genade gaan waar we genade vinden om de pijn te overkomen. (Hebr. 4:15-16)
Jezus was vrij het verloop van het vergevingsproces te kiezen. Er zijn sommige mensen die eisen dat we vergevers worden. Ze citeren de Schrift "Vergeef ons onze schuld gelijk ook wij vergeven onze schuldenaren" en ze zinspelen erop of zeggen onomwonden dat we de hel en verdoemenis riskeren als we onze echtgenoot niet vergeven. Ze werken op ons schuldgevoel en gevoel van waardeloosheid door te zeggen dat alleen de hardheid van onze harten ons tegenhoudt de opgestapelde schuld kwijt te schelden.
Dat is verontwaardigend. God heeft niet geëist dat Jezus ons zou vergeven. Het was iets waartoe Jezus de vrije keuze had. Hij koos er zelf voor na de overweging dat de wreedheid van het gescheiden zijn van ons afschuwelijker was dan de wreedheid van sterven op het kruis en drie dagen in de hel doormaken, waarna Hij terug met ons verenigd kon worden.
Liefde verplicht niet. Als je je verplicht voelt te vergeven, is het geen vergeving en zeker niet uit liefde. Er zijn verschillende redenen waarom het goed is te kiezen voor vergeving, maar het tot een verplichting maken neemt er al de kracht en schoonheid van af.
Vergeving herleiden tot een loutere verplichting betekent dat je de hele strijd van Christus in zijn beproeving verlaagt tot een ongemak. Vergeving verlagen tot een plicht is grijnslachtend, minachtend, neerbuigend voorbijgaan aan wat aan het kruis gebeurd is. Als we vergeving herleiden tot een daad die we "moeten" doen maken we de hartverscheurende schreeuw van eenzaamheid "Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?" tot een gewoon gekreun.
Vergeving is een keuze uit vrije wil en edelmoedigheid van de geest. Vergeving is een hartbrekende keuze om de zondaar meer lief te hebben dan je de zonde haat.
Dus wat kiezen we te doen? Laten we eerst kijken naar wat vergeving niet is.
Ondanks Jezus' vermaningen om te wenen met de wenenden, is de kerk vaak snel geweest om ons te vertellen waarom we niet zouden moeten wenen.
"God doet alles medewerken ten goede", wordt aan de beschadigde mensen verteld.
"Dankt onder alles want dat is Gods wil voor jou", wordt tegen verscheurde mensen gezegd.
De geplunderde mensen worden vermaand met "God is meer geïnteresseerd in je houding dan in wat je doormaakt".
Jezus gaf niet een goede draai aan wat hij doormaakte in Getsemané. Hij vertelde zichzelf de waarheid over het afschuwelijke wat onze zonde Hem ging kosten. Als een vrouw in staat zal zijn om de ontrouw van haar man te vergeven, zal ze eerst voor zichzelf de verschrikkelijke waarheid moeten uitmaken over wat zijn zonde haar gekost heeft.
Het is waar dat God een reddende God is. Hij doet slechte dingen meewerken ten goede. Maar Hij noemt nooit het slechte goed eenvoudig omdat er verlossing komt. Voor Hij de jaren teruggeeft die de sprinkhanen hebben weggevreten, moeten we eerst de afschuw zien van wat deze insecten hebben aangericht. De focus op de bevrijding richten voor men het verlies volledig inschat, doet de bevrijding tekort, neemt weg van zijn kracht tot herstel. Alleen als we het verlies volledig gevoeld hebben kunnen we genieten van de winst.
Toen Jezus stierf aan het kruis, opende hij de mogelijkheid tot verzoening, maar Hij vraagt eerst iets van ons: berouw. Onze vergeving is gebaseerd op Zijn onvoorwaardelijke liefde, maar onze verzoening is gebaseerd op onze onvoorwaardelijke toegeving dat we Hem onrecht gedaan hebben, dat we Hem zwaar onrecht gedaan hebben.
Je echtgenoot vergeven voor het wrak dat hij van je thuis gemaakt heeft door zijn gebruik van pornografie en de overspelige relaties die eruit voortkwamen betekent niet dat je je hoeft te verzoenen met hem. Vergeving opent de mogelijkheid tot verzoening, maar of die verzoening er komt, hangt af van de bereidheid van je man om berouw te hebben over het verbreken van de huwelijksbelofte. Berouw opent voor hem de weg om totaal bevrijd te worden van het vernietigende gedrag dat hem in de ban had, door een juiste relatie met God te herstellen. (zie Joh. 1:9).
Als we 'vergever' willen worden, moeten we weten wat vergeving is.
Een van de moeilijkste dingen bij vergeving is de andere persoon toe te staan dat die eigen keuzes maakt, zelfs al leiden die keuzes tot het kapotmaken van het huwelijk. Op dat punt kan vergeving falen, blijft vergeving soms steken omdat we beginnen te zien wat dit alles ons gaat kosten. Vergeving kost ons alles, want in vergeving verzaken we het recht om de dingen zo te laten verlopen als we wanhopig wensen. We accepteren dat er misschien geen verzoening komt omdat we de andere persoon niet het gedrag kunnen doen stellen dat leidt tot verzoening.
Om het in een huwelijk tot verzoening te kunnen komen, moet je echtgenoot begrijpen dat hij onrecht gedaan heeft aan het huwelijk, zichzelf, God en jou. Je kunt je man er niet toe dwingen dit te begrijpen. Dat is de keuze die hij moet maken.
Volgens het huwelijksrecht heeft je man overspel gepleegd. Hij bracht een vloek op zijn hoofd door de belofte te verbreken die hij voor jou, God en getuigen gemaakt heeft. In het Oude Testament stond er doodstraf op overspel. Tegenwoordig stenigen we geen echtgenoten meer die hun eigen weg gaan, maar we komen tot echtscheiding, wat de dood van het huwelijk tot gevolg heeft. Hoewel een echtgenoot "onschuldig" kan pleiten, zal hij veroordeeld worden voor de misdaden die hij begaan heeft tegen het huwelijk vóór je hem kun verlossen van de straf die hij verdient. Dat is zo omdat er geen genade kan zijn zonder oordeel.
Om in de positie te komen waarin hij genade kan ontvangen, moet je echtgenoot gaan beseffen hoe vernietigend zijn gedrag geweest is. Theologisch kunnen we dat berouw noemen. Berouw is niet "kruipen". Het is het uitdrukken van diepe spijt over wat we gedaan hebben en het maken van de vastberaden beslissing om verstandiger te leven in de toekomst.
Je kunt in een huwelijk niet tot verzoening komen als je man onwillig is om tot berouw te komen over de dingen die hij deed om het te vernietigen. Dit toch proberen toont dat we niet beseffen hoe de reddende kracht van vergeving werkt als we onszelf gaan zien zoals we zijn en wat we gedaan hebben. Hoezeer je hart kan verlangen naar verzoening, als je je verlangen naar een relatie met hem plaatst boven de zorg voor zijn eeuwige ziel, zal het erin eindigen dat hij kan doorgaan in zijn zonde.
Net zoals vergeving niet goedkoop is, is berouw niet goedkoop. Berouw is niet gewoon spijt hebben omdat je betrapt werd. Berouw is in de eerste plaats bedroefd zijn over het feit dat we het gedaan hebben. Berouw is leren van onze fouten. Berouw is een kilometer wandelen in de schoenen van wie we beschadigd hebben.
Bij echt berouw voelen we de pijn die we anderen en onszelf aangedaan hebben. Als we de verwonding die we veroorzaakten niet volledig aanvoelen, kunnen we de vergeving die we krijgen niet ten volle appreciëren.
Berouw kan snel komen, maar meestal rijpt het traag. Voor er echt berouw komt, is er soms een hoop zelfmedelijden dat zichzelf tracht te vermommen als berouw. Dit vals berouw voegt nog toe aan de berg oneer omdat we onszelf daarin zien als slecht. Deze waarneming draagt bij tot gevoelens van "ik ben een slachtoffer" en slachtoffers hebben het gevoel dat ze niet de kracht hebben om te veranderen. Vals berouw kan een oneindige cirkel van zelfkastijding worden.
Vals berouw kan ook een sluwe manier zijn om anderen te manipuleren. Kijken naar iemand die "zich slecht voelt" geeft de meeste mensen een ongemakkelijk gevoel. Dus soms haasten ze zich om de degene die "berouw" heeft te verzekeren dat wat hij deed niet zo erg was:
"Veel mensen hebben hetzelfde gedaan"
"Wel, je hebt toch niemand verkracht, vermoord, incest gepleegd, (vul zelf verder in)"
"Kijk, je bent echt een fijne man op heel wat andere terreinen"
Dat soort "troost" vernietigt het doel van berouw. Berouw zou ons moeten leiden tot verzoening met degene die we beschadigd hebben door ons te laten zien en voelen hoe onze acties een breuk in onze relatie hebben veroorzaakt. Wanneer we tot echt berouw komen, hebben we appetijt verloren in de beschadigende daad omdat we gegeten hebben van de weerzinwekkende rommel die we van ons leven gemaakt hebben.
Sommige mensen kunnen druk uitoefenen (vaak niet eens op een subtiele manier) op de vrouw om te zich verzoenen met haar man. "Zie je niet dat hij oprecht is?", vragen ze. "Een goed christen moet tot 7 maal 70 maal een ander vergeven", zeggen ze.
Maar zij leeft al lang met hem samen en ze heeft het opnieuw en opnieuw zien gebeuren. In haar geest voelt ze dat het theater is. Ze voelt met bijna zekerheid, dat als ze tot verzoening komt, hij zal doorgaan met zijn gedrag op het moment dat de crisis over is, net zoals in het verleden.
Goed bedoelende mensen trachten een koppel met verdriet te troosten door hun pijn te bedekken. Maar door de vrouw te laten accepteren wat ze weet en haar man snel vrij te pleiten kunnen ze de mogelijkheid tot echte verzoening kapotmaken. Omdat de echtgenoot verlost is van het worstelen met de diepe wortel van zijn verslaving, zal hij terugvallen op zijn oude gewoontes. Dit voegt nog toe aan de verontwaardiging van de vrouw en haar gevoel van verraden-zijn. De beste manier waarop anderen vergeving en verzoening kunnen aanmoedigen is de dader volledig te laten voelen wat hij aangericht heeft en de beschadigde persoon volledig verdriet te laten hebben over haar verlies. De beschadigde vrouw weet wanneer het berouw van haar man rijp is, ze voelt het aan in haar geest.
God was de onschuldige partij in de schade die leidde tot onze scheiding van Hem. Toch, vanaf het moment dat we zondigden tegen Hem, ontwikkelde Hij een plan waarin Hij zichzelf zou offeren om de schade te herstellen. Toen de tijd rijp was, riskeerde en ervaarde hij bijkomende krenking van Zijn liefde toen Hij op aarde kwam om zijn plan te vervullen. Hij werd bespot en veracht, verworpen door de mens omwille van zijn inspanning tot verzoening. Toch weerhield onze verwerping Hem er niet van ons lief te hebben. Zijn liefde voor ons is een afspiegeling van Zijn goddelijk karakter. Hij is hierin standvastig en onverzettelijk.
De vrouw is de onschuldige partij in de schade die pornografie veroorzaakt heeft in haar huwelijk. Toch, als ze het hart heeft om lief te hebben, zal ze bijkomende verwerping riskeren door de mogelijkheid tot verzoening open te maken. Liefde is groter dan verwerping. Dit betekent niet dat liefde niet verwond wordt door verwerping. Het betekent dat liefde verwerping overwint door nogmaals de kloof te trachten overbruggen, door een open hand uit te strekken naar wie die tegen ons zondigde.
Het moeilijkste deel van vergeving is het verlies van iets wat je dierbaar is, te accepteren. Ik heb eens iemand horen zeggen dat vergeving is "instemmen met een verlies". Voor iemand die gestreden heeft met eigen verliezen, kan deze stelling zeer pijnlijk zijn.
"Instemmen met verlies" kan betekenen dat je toestemming geeft voor het verlies. Het suggereert bijna dat je moet instemmen met verliezen in de toekomst. We zijn hoeven het kwade niet te accepteren, we moeten het kwade overwinnen.
Ik druk het liever uit als "vergeving is aanvaarden dat je een verlies hebt opgelopen". Voor mij betekent dat een wereld van verschil. Accepteren dat een verlies je overkomen is, plaatst je niet in de positie waar je in de toekomst opnieuw beroofd kunt worden. Het erkent enkel wat gebeurd is, zonder te suggereren dat je toestemming gaf voor wat gebeurde.
Om je verlies te kunnen accepteren, moet je weten wat het is. Dat maakt een precisering van de begane misdaden noodzakelijk. Het vraagt een nauwkeurig onderzoek van de aanklachten. Is dat rancuneus? Neen. Door heel het Oude Testament maakt God duidelijk wat Hij had tegen Zijn vrouw, Israël. Hij gebruikte profeten om haar misdaden in levendige kleuren op te sommen. En de misdaad nummer één waarvoor ze aangeklaagd werd, was overspel.
Lees Ezechiël 23, Jeremia 4 en het boek Hosea. Ze bevatten elk gedetailleerde opsommingen in ongezuiverde bewoordingen van de manieren waarop Israël inbreuk maakte op het verbond met God. God maakte duidelijk wat hij tegen Zijn vrouw had, niet om haar beschaamd te maken zodat ze zou gaan gehoorzamen, wel om haar ertoe te leiden dat ze zich haar liefde die ze eens voor Hem had, zou herinneren. Hij weigerde haar te verlaten zonder haar de kans te geven te zien dat zij Hem eerst verlaten had.
Net zoals God eerlijk was met zijn bruid over hoe zij het verdrag verbroken had, zal een vrouw eerlijk moeten zijn tegen haar man over hoe hij zijn huwelijksbelofte verbroken heeft. Dit is veel meer dan eenvoudig zeggen "Je hebt overspel gepleegd". De zaak die je tegen je man hebt bespreken houdt in dat je je lijden duidelijk maakt. Je pijn openbaren die hij veroorzaakt heeft door je te verlaten. Het leed door zijn verraad ontmaskeren. Het betekent dat je weigert te schuilen voor het leed van zijn wreedheid.
Je wordt enorm kwetsbaar wanneer je je lijden aan iemand toont die er misschien helemaal niet om geeft dat hij je gekwetst heeft. Deze kwetsbaarheid is echter absoluut noodzakelijk voor vergeving en het is cruciaal voor verzoening. Ik sta iedere keer in verwondering als ik denk aan hoe Jezus aan het kruis Zijn lijden openbaarde. Hij riep "Mij dorst !" Hij schreeuwde zijn lijden uit "Mijn God, Mijn God, waarom hebt Gij Mij verlaten?". We kunnen ertoe verleid worden om over onze ontrouwe echtgenoot te zeggen "Ik wil hem niet het plezier gunnen dat hij weet hoeveel pijn hij mij gekost heeft". Maar dat is niet wat Jezus deed. Hij uitte Zijn pijn bij hen die het veroorzaakten. Als je je man gaat vergeven, moet je de moed vinden om hetzelfde te doen.
Tonen wat het verlies is heeft niet alleen te maken met het tonen van je eigen lijden. Het hoofddoel hierachter is je man te confronteren met de waarheid van zijn keuzes. Hij heeft lange tijd gelogen tegen zichzelf over wat hij gedaan heeft. Hij kan niet genezen worden tot hij de waarheid beseft van wat hij gedaan heeft en hoe hij zich gedroeg. Hierdoor wordt het presenteren van het verlies een verlossende daad. De hoop is dan dat jouw nederigheid hem tot het gezond verstand brengt. Want in jouw gebrokenheid, heb je hem geconfronteerd met de waarheid van zijn gebrokenheid.
Verdringing zorgt voor ongevoeligheid; voorbij verdringing komen is te vergelijken met een bevroren lichaamsdeel dat ontwaakt. Wanneer je lichaamsdeel bevroren is, ben je je niet bewust van de schade die ontstaat omdat je het gewoon niet voelt. Als je echter het lichaamsdeel wilt redden, moet je de bloedcirculatie herstellen. Wanneer het bloed weer leven brengt in het afstervende deel is het eerste gevoel dat je krijgt pijn, ondraaglijke, verscheurende pijn. Hoe sterk je pijn voelt als je je emotionele bevriezing wegneemt, is evenredig met hoeveel tijd je de pijn verdoofd hebt. Wees niet bang voor de pijn, het is een teken dat het levensbloed in je ziel begint te stromen.
Rouw groeit bij een verlies door het ervaren van de reikwijdte van de emoties die ermee samengaan. Ook hier is de relatie van God met Zijn volk een goed voorbeeld van de emoties die er zijn bij de zonde 'overspel'. Als je de profeten doorleest, zul je zien dat God heel wat gevoelens uitdrukt ( verdriet, jaloezie, woede, verlangen, hoop, berusting, verlangen,...) met de bedoeling zijn eigenzinnige vrouw tot herstel te laten komen.
Treuren om de verliezen die pornografie in je huis gebracht heeft, lijkt in veel opzichten op het pellen van een ui: je doet het laag per laag en je tranen vloeien. Je kunt huilen tot je ogen dichtzwellen en je er bijna onderdoor gaat. De ene dag heb je het gevoel dat het wel gaat, de andere dag ben je zwaar terneergeslagen. Het is alsof je huis afbrandt. Je weet onmiddellijk wat de belangrijke verliezen zijn: de kleren, de koelkast, de kasten, je bed. Pas in de dagen en weken later, herinner je plotseling het plakboek met liefdesbrieven of een herinnering aan je grootmoeder. Dit zijn allemaal dingen die niet vervangen kunnen worden. Deze verliezen veroorzaken de meeste pijn.
Evenzo, wanneer je huwelijk beschadigd werd door porno, ken je de onmiddellijke verliezen: je onbezoedelde bed, de mogelijkheid om te vertrouwen, een deel van je zelfrespect. Pas wanneer je een vader ziet voorlezen voor zijn kinderen, een gezin een gezellige vakantie ziet plannen, kan het plotse besef dat je meer verloren hebt dan je je realiseerde, je adem doen stokken van pijn.
I Petrus 3:4 zegt dat vrouwen een zachtmoedige geest dienen te hebben. Zachtmoedigheid komt van het Griekse woord prautes. Aristoteles zei over dit prautes" Prautes is de middenweg tussen twee extremen: boos worden zonder reden en helemaal niet boos worden. Dus prautes (zachtmoedigheid) is boos worden op het juiste moment in de juiste hoeveelheid en voor de juiste reden.
De gedachte dat het o.k. is om boos te zijn is misschien nieuw voor je en kan je beangstigen. Misschien heb je geleerd dat het niet "lief" is om boos te zijn. Misschien heb je jezelf wijsgemaakt dat je moet doen "alsof het er niet echt toe doet". Als dat het geval is, merk je misschien dat je relatie tekort komt aan eerlijkheid en echte intimiteit. Een juiste uiting van boosheid opent de deur voor echte intimiteit. Het helpt om eerlijk te zijn met jezelf en elkaar over de diepte van je pijn.
Maar let op dat wanneer je je boosheid uit, je je rechtstreeks richt naar het vernietigende gedrag. Zachtmoedigheid is kracht onder controle. Je moet in gedachten houden dat het je gaat om de keuzes die je man gemaakt heeft. Het is o.k. om hem te vertellen dat hij foute keuzes gemaakt heeft. Daarentegen verontwaardigd, vol eigendunk hem vertellen dat hij een slechte persoon is, is niet zachtmoedig maar rancuneus. Als je je boosheid gebruikt als excuus om je echtgenoot te vernietigen, zul je geen vergeving bevorderen. Je strooit dan zaad voor het vergif bitterheid.
Wanneer je boosheid uit, voorkom in ieder geval "jij"- uitdrukkingen zoals "JIJ maakt me zo boos". Dat soort denken schuift de verantwoordelijkheid voor de boosheid door aan de andere persoon. Gebruik daarentegen "Ik"-uitdrukkingen om te tonen dat jij de eigenaar bent van de boosheid, bijvoorbeeld: IK voel me boos wanneer je dat doet" (wees expliciet over wat "dat" is). Je kunt niet laten gaan wat niet van jezelf is. Ik was verwonderd over hoe snel mijn boosheid verdween toen ik het als mijn eigendom uitdrukte door te zeggen "ik voel me hier boos over".
Zachtmoedigheid is niet voor lafaards. In zachtmoedigheid weten we wat belangrijk is en wat niet. Wanneer iets niet belangrijk is, hebben de zachtmoedigen de rijpheid om overtredingen niet aan te rekenen. Wanneer iets wel groot belang heeft, voelen zachtmoedigen de volle toorn van God tegenover de zonde terwijl ze tegelijk Gods hart van verzoening voelen tegenover de zondaar. Zachtmoedigheid is altijd een keuze, nooit uit drang en haar motivatie is altijd rechtvaardigheid en genade, nooit angst en schuld.
Als we vergevers willen worden, moeten we weten wie vergeving nodig heeft.
Om de mensen die ons gekwetst hebben te kunnen vergeven, moeten we weten dat wijzelf vergeven zijn. Weten dat we vergeven zijn veronderstelt dat we weten dat we vergeving nodig hebben. We beginnen het feit te bevatten dat we imperfecte wezens zijn met alle gebreken en zwakheden eigen aan de mensheid. We accepteren dat we foute keuzes gemaakt hebben en onverstandige dingen gedaan hebben. We beginnen erop te vertrouwen dat God ons desondanks toch liefheeft. We beginnen te zien dat de sleutel voor ons overleven niet de liefde en goedkeuring van anderen zijn, maar de liefde en goedkeuring van God.
We slagen erin onszelf te vergeven voor het feit dat we niet "perfect" genoeg zijn om ons huwelijk te laten zijn zoals we het eigenlijk willen. We slagen erin om ons te vergeven dat we met deze man gehuwd zijn. Dat alleen al zorgt voor een paar zelfkastijdings-sessies. We moeten in staat zijn onszelf te vergeven voor het kiezen van de vader voor onze kinderen, de man die hen beschadigde door zijn zelfgerichtheid.
Velen van ons zijn bang om toe te geven dat we furieus boos zijn op God. Echter 'boos zijn op God' is in feite een daad uit geloof. Boos zijn op God betekent dat we geloven dat Hij is wie Hij zegt te zijn. God zegt dat Hij liefde is en toch heeft hij het toegelaten dat we haat kunnen voelen. God zegt dat Hij goed is en toch heeft hij ons toegelaten om kwaad te ervaren. God zegt dat Hij almachtig is en toch heeft hij ons toegelaten machteloosheid te ervaren. Dus we raken in de war. Dit in de war zijn zien we meermaals in de Psalmen. David zegt herhaaldelijk "Ik kan het niet vatten, God. Hoe kun je mij dat aandoen?". Wanneer dingen niet gaan zoals we God begrijpen, voelt het aan alsof Hij de controle over het universum kwijt is. Dat maakt ons angstig en angst is de wortel van de meeste boosheid.
God is de Enige die groot genoeg is om de volledige furie van onze boosheid te ontvangen. Hij inviteert ons om tot Hem te komen met onze verwarring en wanhoop. Hij nodigt ons uit om onze teleurstelling in Hem te gebruiken als middel om Hem op een diepere manier te leren kennen. Deze stap is doorslaggevend. We zijn niet in staat om hen die ons beschadigd hebben, lief te hebben als we niet onze gevoelens van toorn, van verraden-zijn en angst doorworsteld hebben met de Heer.
Of het nu de andere vrouw is in het leven van je man, of hen die je verwondden door hun houding vol eigendunk en slecht advies. Je zult hen moeten vergeven voor je over je pijn heen kunt groeien. I Petrus 2:5 zegt dat ze slechts onwetende en onverstandige mensen zijn. We moeten ons "recht" om hen te haten loslaten.
Het hielp me om me te realiseren dat mensen die over mij oordelen dat vaak doen als manier om zichzelf te beschermen tegen het ervaren van dezelfde pijn. Als we bedenken waarom iemand zijn of haar lijden eigenlijk verdient, kunnen we een recept maken voor onszelf zodat we niet dezelfde pijn hoeven te ervaren. We maken onszelf wijs dat we nooit de dingen zullen doen waar zij zich schuldig aan gemaakt hebben. Op die manier troosten we onszelf met de leugen dat we de mogelijkheid van andere mensen om ons te kwetsen, onder controle kunnen houden. Natuurlijk weten zij onder ons die al gekwetst werden dat dit niet waar is.
Nadat we zelf door de beproeving van vergeving gegaan zijn, onze boosheid op God hebben losgelaten en hen die ons beschadigden vergeven, verkrijgen we een ander perspectief. We raken in staat om onze echtgenoot te zien zoals God hem ziet. We beginnen te leren hoe we hen los kunnen zien van de dingen die ze gedaan hebben. Als we dat doen zijn we in staat om te rouwen om hun angsten en hun verliezen. Hoewel we op geen enkele manier hun gedrag rechtvaardigen, voelen we verdriet over hun zelf-toegebrachte wonden. We beginnen ernaar te hunkeren dat ze geheel hersteld worden. Nu, met onze eigen grenzen vast bepaald, kunnen we hen vergeving aanreiken vanuit ons hart dat het beste voor hen wil.
Deze tekst toont hoe groot de waarde van vergeving is.
Jezus Christus ging door een onbeschrijflijke pijn omdat Hij ervoor koos vergeving voor ons te verkrijgen. Dankzij Zijn strijd kunnen wij terug in een liefdesrelatie komen met Hem.
Als wij ervoor kiezen hen die ons beschadigden te vergeven, hebben we een pijnlijk proces door te gaan. Kijken naar wat Jezus mogelijk maakte door vergeving zal ons helpen om daar door te komen.
Naar HOOFDINDEX : http://www.hulpnet.com/misbruik